ชีวิตหนุ่มที่เคยเสเพลและกลับใจเป็นคนดี

ชีวิต เป็นเรื่องของปัจเจกบุคคล แล้วแต่ว่าใครจะนำพามันไปทางไหน ชีวิตของผมผมเป็นผู้กุมพวงมาลัย บังคับไปซ้ายมันก็จะไปซ้าย บังคับให้ไปขวามันก็จะไปทางขวา ไม่มีใครสามารถมาสั่งผมได้แม้แต่คนเดียว ถึงแม้ GPRS จะร้องเตือนว่าผมกำลังไปผิดทางแต่ผมก็ไม่สนใจ เพราะผมอยากจะไปตามทางที่ผมอยากไป…

ชีวิตหนุ่มเสเพลที่กลับใจหันมาเข้าวัดและทำประโยชน์ให้กับสังคม

ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่กล้าเรียกตัวเองได้อย่างเต็มปากว่าเป็นเด็กบ้านแตก พ่อไปทาง แม่ไปทาง ไม่มีใครต้องการ ผมโตมาเพราะบุญคุณของยายซึ่งชุบเลี้ยงมาจนเติบใหญ่ แต่พอย่างเข้าสู่วัยรุ่นด้วยปมในใจมันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด เวลางานวันพ่อวันแม่ เห็นเพื่อนๆ ต่างยิ้มชื่นหน้าบานได้ทำกิจกรรมร่วมกันกับครอบครัว ถึงแม้ยายจะให้ความรักกับผมอย่างเต็มที่แต่ด้วยวัยซึ่งตอนนั้นผมอายุเพียงแค่ 15 ปี ผมเกิดความรู้สึกอิจฉาสับสนตีกันไปหมด ผมเคยได้ยินว่าสุรา ช่วยแก้ปัญหาความเครียด หรือบรรเทาความทุกข์